Rozdział X

-O hej tato jesteś jeszcze...-radośnie powiedziałam schodząc z góry
-No jestem, ale zbieram się właśnie, podpisuje dzisiaj umowę z Austriakami
-O gratuluje, zależało ci na tym bardzo- przeciągnęłam się sennie
-Oj tak, strasznie się cieszę-uśmiechnął się wkładając jakieś dokumenty do teczki
-Wiesz co bo ja właściwie to mam do ciebie taki mały biznes- wyszczerzyłam się siadając na blacie
-Tak też myślałem- zaśmiał się
-Bo mam teraz trochę czasu i wiesz, że zawsze chciałam nauczyć się na czymś grać no i tak pomyślałam, że może gitara-niepewnie powiedziałam
-Jasne, ja jestem na tak, tylko, że będziesz musiała sobie kogoś znaleźć do nauki bo ja nie mam teraz zbytnio na to czasu
-Nie no to jest jasne, już nawet kogoś mam...
-O a kto to?
-Znasz go, to...-i właśnie mojemu tacie zadzwonił telefon
-Tak słucham, oczywiście już jadę. Przepraszam Cie kochanie ale muszę lecieć. Dokończysz mi wieczorem okey? -dał mi buziaka i wyszedł. Znowu zostałam sama w naszym ogromnym domu. Miałam dzisiaj w planach malutkie zakupy bo zbliżały się urodziny mojej mamy. Przygotowałam sobie śniadanie i udałam się na górę. Po udanych zakupach około godziny 16 znalazłam się w firmie mojego taty. Postanowiłam poczekać na Mateusza, który właśnie kończył pracę. Bardzo się za nim stęskniłam, nie widzieliśmy się od wyjazdu czyli "aż" 3 dni. Usiadłam więc wygodnie w fotelu przy wejściu i zaczęłam czytać najnowszego VOGUE'a.
-Czeka pani na kogoś?-usłyszałam znajmy głos, podniosłam oczy i upewniłam się w moich przypuszczeniach. Przygryzłam wargę próbując zachować powagę, ale uśmiech tak cisnął mi się na usta na jego widok. Miałam ogromną ochotę go przytulić.
- Myślę, że nie powinno to pana zajmować-poważnie odrzekłam i wróciłam do lektury ale nie wytrzymałam i szczerzę się zaśmiałam, on również. Jego uśmiech był najpiękniejszą rzeczą jaką przyszło mi oglądać na tym świecie. Wstałam i podeszłam do niego.
-Chodźmy stąd szybko. Strasznie chcę się do Ciebie przytulić. Dyskretnie dotknęłam jego dłoni.
-Ja też-odpowiedział udawanym szeptem. Jeszcze raz pokazałam moje równe uzębienie. W tym momencie do budynku wszedł mój tata wraz ze swoim asystentem. Momentalnie odsunęłam się od ukochanego. Tata podszedł do nas i przywitał się z Mateuszem. Chcąc uniknąć spekulacji i niedomówień  szybko wyjaśniłam mojemu rodzicielowi co mnie tu sprowadza
-Właśnie rozmawiałam z Mateuszem o mojej nauce. Mówiłam Ci rano, że już kogoś mam- chłopak skierował w moją stronę dyskretne pytające spojrzenie.
-Świetnie! Dobry wybór. Widziałem na you tubie parę waszych występów. Są naprawdę niezłe-z uznaniem zwrócił się do mojego chłopaka.
-Dziękuje, cieszę się, że się podobają
-Jeśli tylko uda się panu ogarnąć Natalkę to jestem jak najbardziej za.-Mateusz tylko lekko się uśmiechnął i popatrzył na mnie ponownie.
-Wiesz co tylko się zastanawiam na czym ty dziecko chcesz się uczyć? Jeśli mogę pana prosić to pomógł by jej pan wybrać coś.
-Jasne, nie ma sprawy- przytaknął chociaż nie miał pojęcia o czym mówi. 
-Okey no to ja idę do pracy. Co do wynagrodzenia to dogadamy się później panie Mateuszu.
-Ale nie trzeba to dla mnie będzie sama przyjemność.
-Dogadamy się.-rzucił i odszedł w stronę biura.

-Zaraz Ci wszystko wyjaśnię. Tylko chodźmy już.- pociągnęłam go za rękę, i gdy tylko znaleźliśmy się za drzwiami zachłannie wpił się w moje usta przypierając mnie lekko do ściany budynku. Ujęłam jego twarz w dłonie i ponownie złączyłam nasze usta. Nie wiem co myśleli sobie ludzie mijający nas na ulicy i całkowicie mnie to nie obchodziło. Zapomniałam nawet o tym, że może widzieć nas ktoś od mojego ojca. Moje myśli zajmowało tylko to jak dobrze czuć smak jego ust. Kiedy osunął się na niewielką odległość westchnęłam i przegryzłam wargę. Cały czas patrzył w moje oczy. Pocałował mnie jeszcze raz i szczelnie przytulił. Mogłam wyczuć jego przyspieszony oddech i bicie serca.
-To teraz już możesz mówić o co chodzi z tym wszystkim-odgarnął włosy z mojej twarzy, pocałował mnie w czoło objął ramieniem i ruszyliśmy w stronę samochodu. Opowiedziałam mu o moim pomyśle, oczywiście jego przezorność nie pozwoliła mu przemilczeć wszystkich utrudnień jakie z tego wynikały ale oczywiście zgodził się. Nie miał wyjścia wynikało z tego dużo więcej pozytywów. Popołudnie spędziliśmy w sklepach muzycznych szukając jakiejś fajnej gitary dla mnie. Po udanych zakupach wybraliśmy się jeszcze na chwilę nad Wisłę. Wróciłam do domu po zachodzie słońca. Moi rodzice byli już w domu i właśnie jedli kolacje. Weszłam, przywitałam się i poszłam umyć ręce. Zasiadłam do stołu i nałożyłam sobie sałatki.
-Długo Cię nie było- odezwała się moja mama
-Przecież jest dopiero 20...
-No właśnie, Ania daj jej spokój. Powiedz lepiej co robiłaś?- wszyscy się zaśmialiśmy
-A byłam i tu i tam... Nie no szukaliśmy jakiejś spoko gitary dla mnie- włożyłam do buzi małego pomidorka
-Jakiej gitary?-zapytała zdziwiona mama - Znowu ja dowiaduje się ostatnia
-Po prostu postanowiłam zrobić coś dla swojego rozwoju osobistego i chcę nauczyć się grać
-Całkiem nie głupi pomysł ale można wiedzieć kto cię tego będzie uczył?
-Mateusz
-Ten Mateusz, który pracuje u taty?
-Tak
-Nie wiedziałam, że aż tak dobrze się znacie-chrząknęła
-No bo się nie znamy, parę razy ze sobą gadaliśmy, byłam raz na ich koncercie i tyle.- głupio mi było tak okłamywać rodziców ale nie wiem czy byliby zadowoleni gdyby wiedzieli co nas łączy
-Bardzo fajny chłopak z niego, pracowity, ułożony. Widać, że mu zależy na pracy. A propos to będziecie się musieli z tą nauką pośpieszyć bo mam zamiar wysłać go niedługo na szkolenie z zarządzania do Kielc. Naprawdę szkoda, żeby taki chłopak się marnował na hali.
-O fajnie, że dbasz o rozwój pracowników, a ile takie szkolenie trwa?
-Właściwie to jest taki kurs i trwa 7 tygodni- czułam jak coś stanęło mi w gardle
-Yhym- napiłam się i jak gdyby nigdy nic wstałam od stołu, podziękowałam i udałam się do siebie. Byłam w szoku. S I E D E M T Y G O D N I, S T O K I L O M E T R Ó W. Wiadomo, że nie był to koniec świata, trochę ponad 2 godziny ale na chwilę obecna nie wyobrażałam sobie tych tygodni bez niego. Weszłam do pokoju i po prostu usiadłam na łóżku. Było mi przykro... Wiedziałam, że to dla niego szansa rozwoju i nie chciałam go stopować, zatrzymywać ale na samą myśl tęskniłam.I może się to wydawać głupie ale tak właśnie miłość działa na ludzi, że nie wyobrażają sobie nawet dnia bez siebie.